Yargıtay 11. Ceza Dairesi 2021/12638 E. 2022/977 K.

11. Ceza Dairesi         2021/12638 E.  ,  2022/977 K.

"İçtihat Metni"

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi
SUÇLAR : Kanun hükmü gereği sahteliği sabit oluncaya kadar geçerli resmi belgede sahtecilik, bilişim sistemlerinin banka veya kredi kurumlarının araç olarak kullanılması suretiyle dolandırıcılık
HÜKÜMLER : Beraat, mahkumiyet

A)Sanıklar ... ve ... haklarında “kanun hükmü gereği sahteliği sabit oluncaya kadar geçerli resmi belgede sahtecilik” ve “bilişim sistemlerinin banka veya kredi kurumlarının araç olarak kullanılması suretiyle dolandırıcılık” suçlarından verilen beraat hükümlerine yönelik katılan ... vekilinin temyizinin incelenmesinde;
Yapılan yargılamaya, toplanıp gerekçeli kararda gösterilen ve değerlendirilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonucunda oluşan kanaat ve takdirine, hukuka uygun, yasal ve yeterli olarak dosya içeriğine uygun şekilde açıklanan gerekçeye göre; yüklenen suçların sanıklar tarafından işlendiğinin sabit olmadığı Mahkemece kabul ve takdir kılınmış olmakla, katılan ... vekilinin temyiz nedenleri yerinde görülmediğinden hükümlerin ONANMASINA,
B)Sanık ... hakkında “kanun hükmü gereği sahteliği sabit oluncaya kadar geçerli resmi belgede sahtecilik” ve “bilişim sistemlerinin banka veya kredi kurumlarının araç olarak kullanılması suretiyle dolandırıcılık” suçlarından kurulan mahkumiyet hükümlerine yönelik sanık ve katılan ... vekilinin temyizlerinin incelenmesinde;
Soruşturma aşamasında alınan 10.01.2011 tarihli bilirkişi raporunda; suça konu çekin ön yüzünde bulunan yazı, rakam ve keşideci imzası ile sanık ...’ın mukayeseye esas yazı, rakam, imzaları arasında karakteristik ve grafolojik bir irtibatın mevcut olmayıp fark olduğu, 14.02.2012 tarihli bilirkişi raporunda; keşideci imzasının sanık ...’ın elinden çıkmış olduğu, kovuşturma aşamasında alınan 16.04.2013 tarihli bilirkişi raporunda ise; çekin ön yüzünde bulunan yazıların ... eli ürünü olup, keşideci imzasının ...’ın elinden çıkmış olmasının mümkün olduğu belirtilmiş ise de, kovuşturma aşamasında mukayeseye esas belge sayısının daha fazla olması ve dosyadaki diğer delillerle çelişki oluşturmaması nedeniyle 16.04.2013 tarihli bilirkişi raporuna üstünlük tanıyarak hükme esas alan Mahkemenin takdir ve kabulünde bir isabetsizlik görülmemiş olduğundan, tebliğnamedeki bozma düşüncesine iştirak edilmemiş; 5237 sayılı TCK’nin 53. maddesinin uygulanmasında, Anayasa Mahkemesi’nin 08.10.2015 tarihli, 2014/140 Esas ve 2015/85 Karar sayılı iptal kararının infaz aşamasında gözetilmesi mümkün görülmüştür.
Yapılan yargılamaya, toplanıp gerekçeli kararda gösterilerek tartışılan delillere, Mahkemenin oluşa uygun şekilde oluşan inanç ve takdirine, incelenen dosya içeriğine göre, sanık ve katılan ... vekilinin diğer temyiz nedenleri yerinde görülmemiştir, ancak;
1-Hükmün gerekçesinde sahtecilik suçu yönünden TCK’nin 43/1. madddesi uyarınca 1/4 artırım yapıldığının belirtilmesine ve cezanın da bu miktarda artırılmasına rağmen, hüküm fıkrasında artırım oranının 3/4 şeklinde yanlış yazılması,
2-Sanığın mahkûmiyetine karar verildiği halde, kendisini vekil ile temsil ettiren katılan lehine, hüküm tarihinde yürürlükte bulunan Avukatlık Asgari Ücret Tarifesi uyarınca maktu avukatlık ücretine hükmolunmaması,
Yasaya aykırı, sanık ve katılan ... vekilinin temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görüldüğünden, 5320 sayılı Kanun’un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nin 321. maddesi uyarınca hükümlerin BOZULMASINA, ancak yeniden yargılama yapılmasını gerektirmeyen bu hususların aynı Kanun’un 322. maddesi uyarınca düzeltilmesi mümkün olduğundan, hüküm fıkrasında yer alan “3/4” ibaresinin çıkartılarak yerine “1/4” ibaresinin yazılması ile hüküm fıkrasına "katılanın kendisini vekil ile temsil ettirdiği anlaşıldığından, hüküm tarihinde yürürlükte bulunan Avukatlık Asgari Ücret Tarifesi uyarınca takdir edilen 3.000,00 TL avukatlık ücretinin sanık ...’dan alınıp katılana verilmesine" ibaresinin eklenmesi suretiyle, diğer yönleri usul ve yasaya uygun bulunan hükümlerin DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 24.01.2022 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.