Yargıtay 11. Ceza Dairesi 2011/10841 E. 2013/11015 K.

11. Ceza Dairesi         2011/10841 E.  ,  2013/11015 K.

"İçtihat Metni"

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi
SUÇ : Başkasına ait banka veya kredi kartının izinsiz kullanılması suretiyle yarar sağlamak
HÜKÜM : Mahkumiyet

Yargıtay Ceza Genel Kurulu’nun 20.02.2007 gün, 46/39 ve 29.05.2007 gün, 114/113 sayılı kararlarında da açıklandığı üzere, 5271 sayılı CMK’nun 232. maddesinin 6. fıkrası uyarınca, hüküm fıkrasında kanun yollarına başvurma olanağı bulunup bulunmadığı, başvuru olanağı varsa süresi ve merciinin tereddüte yer vermeyecek şekilde açıkça gösterilmesinin gerektiği, aynı Kanunun 34. maddesinin 2. fıkrasında da, kararlarda başvurulabilecek kanun yolu, süresi, mercii ve şekillerinin gösterilmesinin zorunlu olduğu, yerel mahkeme kararında ise, yasa yoluna başvuru şekli ile yasa yolu merciinin gösterilmediği görülmekle, sanık müdafiinin öğrenme üzerine verdiği 12.05.2008 günlü, içeriği itibariyle temyiz niteliğinde bulunan dilekçesinin süresinde olduğu kabulüyle yapılan incelemede;
Müştekinin 18.05.2006 günlü oturumdaki katılma talebine karşı mahkemece olumlu veya olumsuz bir karar verilmediği, gerekçeli kararın müştekiye usulüne uygun olarak tebliğ edildiği, ancak müşteki tarafından verilmiş bir temyiz dilekçesi bulunmadığı anlaşılmakla, tebliğnamede yazılı bozma düşüncesine iştirak olunmamıştır.
Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin soruşturma neticelerine uygun şekilde oluşan inanç ve takdirine, incelenen dosya içeriğine göre sanık müdafiinin; sanığın savunma hakkının kısıtlandığına, yüklenen suçun yasal unsurlarının oluşmadığına, eksik inceleme sonucu karar verildiğine ilişen ve yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının reddine; ancak:
1- TCK'nun 245/1. maddesine göre, gerekçeleri gösterilmek suretiyle alt sınırdan hapis cezası takdir edildiği halde, farklı bir gerekçe gösterilmeden, aynı gerekçelerle, hapis cezasının yanında hükmolunan temel gün para cezasının tayininde çelişki oluşturacak şekilde alt sınırdan uzaklaşılması,
2- Hükmolunan gün para cezasının, adli para cezasına çevrilmesinde dayanak kanun maddesi olarak TCK'nun 52/2. maddesi yerine 51. maddesinin yazılması,
3- 5237 sayılı Yasanın 53. maddesinin 1. fıkrasının (c) bendinde yer alan sanığın kendi alt soyu üzerindeki velayet, vesayet ve kayyımlık yetkilerine ilişkin haklardan koşullu salıverilme tarihine, anılan fıkrada sayılan diğer haklardan cezanın infazı tamamlanıncaya kadar yoksun bırakılmasına karar verilmesi gerekirken yazılı şekilde uygulama yapılması,
Yasaya aykırı ise de, yeniden yargılama yapılmasını gerektirmeyen bu hususların 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nun 322. maddesi uyarınca düzeltilmesi mümkün bulunduğundan, hükmün 2 numaralı bendinde yazılı '50' ibaresinin '5', hükmün 3 numaralı bendinde yazılı '51. maddesi' ibaresinin '52/2. maddesi', aynı bendde yazılı '1.000 YTL' ibaresinin '100 YTL' şeklinde düzeltilip sonuç adli para cezası 100 YTL olarak belirlenmek ve TCK'nun 53/1. maddesinin uygulanmasına ilişkin kısım hükümden çıkartılarak yerine '5237 sayılı TCK'nun 53. maddesinin 3. fıkrası uyarınca 1. fıkranın (c) bendinde yer alan kendi alt soyu üzerindeki velayet, vesayet ve kayyımlık yetkilerine ilişkin haklardan koşullu salıverilme tarihine, 1. fıkrada yazılı diğer haklardan cezanın infazı tamamlanıncaya kadar yoksun bırakılmasına' denilmek suretiyle sair yönleri usul ve yasaya uygun bulunan hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 01.07.2013 gününde oybirliği ile karar verildi.